జీవనోపాధితో లంకెలేని చదువులు: ఉపాధి కోసం విద్య కాదు, ఉపాధి ఎక్కడుంటే అక్కడే విద్య సాగాలి!

జీవనోపాధితో లంకెలేని చదువులు: ఉపాధి కోసం విద్య కాదు, ఉపాధి ఎక్కడుంటే అక్కడే విద్య సాగాలి!

భారతీయ ఉన్నత విద్యా వ్యవస్థ గత కొద్ది సంవత్సరాలలో అపూర్వమైన మార్పులకు, గుణాత్మక పురోగతికి కేంద్రంగా మారింది. జాతీయ స్థాయిలో విద్యాసంస్థల పనితీరును అంచనా వేయడానికి NIRF (National Institutional Ranking Framework) ప్రామాణికంగా నిలుస్తుండగా, అంతర్జాతీయ స్థాయిలో QS World University Rankings మరియు Times Higher Education (THE) వంటి సంస్థలు భారతీయ విద్యాసంస్థల ప్రమాణాలను బేరీజు వేస్తున్నాయి.

అయితే, గ్లోబల్ ర్యాంకింగ్స్ మరియు అంతర్జాతీయ ఎక్స్పోజర్ ఎంత అవసరమో, దేశంలోని అట్టడుగు స్థాయి వాస్తవ జీవనోపాధి ప్రపంచాన్ని అధ్యయనం చేసి విద్యావ్యవస్థను రూపుదిద్దడం అంతకంటే ముఖ్యం. ఇక్కడ మనం గ్రహించాల్సిన ప్రధాన సత్యం ఏమిటంటే—"ఉపాధి కోసం విద్య" అనే పాత ధోరణి పోయి, "ఉపాధి ఎక్కడుంటే, అక్కడే విద్య సాగాలి" అనే సరికొత్త దృక్పథం వైపు మన విద్యా వ్యవస్థ ప్రయాణించాలి.

1. మార్కెట్‌ని చూడకుండా ఉత్పత్తి: ప్రస్తుత విద్యా విధానంలోని లోపం

"అసలు జనం ఎలా జీవిస్తున్నారు?" అనే ప్రాథమిక ప్రశ్నను విస్మరించి సిలబస్‌లను రూపొందించడం జరుగుతోంది. ప్రజలు వ్యవసాయం, చేతివస్తువులు, చిన్న ఫుడ్ బిజినెస్, డిజిటల్ మార్కెటింగ్, యూట్యూబ్, యానిమేషన్, రిపేరింగ్ వంటి విభిన్న రంగాల్లో ఉపాధి పొందుతున్నారు. ఇవన్నీ కలిపితే ఒక విశాలమైన 'జీవనోపాధి ప్రపంచం' అవుతుంది.

కానీ మన దగ్గర విద్యాసంస్థలు అందించే కోర్సుల్లో విద్యార్థులు చేరడం, డిగ్రీలు సంపాదించడం, ఆ తర్వాత ఉద్యోగాల కోసం వెతుక్కోవడం జరుగుతోంది. ఏయే రంగాల్లో కొత్త అవకాశాలు పుట్టుకొస్తున్నాయి? స్వయం ఉపాధికి ఎక్కడ అవకాశం ఉంది? అనే మార్కెట్ వాస్తవాలను అధ్యయనం చేయకుండా డిగ్రీలను పంపిణీ చేయడం అంటే... మార్కెట్‌ని చూడకుండా ఉత్పత్తి సాగించడమే అవుతుంది!

2. జాతీయ జీవనోపాధి సర్వే మరియు సామర్థ్యాల వర్గీకరణ

ఈ సమస్యకు శాశ్వత పరిష్కారం లభించాలంటే దేశవ్యాప్తంగా విస్తృత స్థాయిలో 'జాతీయ జీవనోపాధి సర్వే' జరగాలి.

 ఇది కేవలం ఎన్ని ఉద్యోగాలున్నాయనే లెక్కలు చెప్పకూడదు. ఒక వ్యక్తి ఎలా జీవనోపాధి పొందుతున్నాడు, ఏయే నైపుణ్యాలు అవసరం, చిన్న వ్యాపారాలు ఎలా నడుస్తున్నాయి అనే అంశాలను మ్యాపింగ్ చేయాలి.

 ఉదాహరణకు: దేశంలో ఫుడ్ స్టార్టప్‌లు, క్లౌడ్ కిచెన్లు వేగంగా పెరుగుతున్నాయి. కానీ ఒక ఆధునిక ఫుడ్ వ్యాపారాన్ని ప్రారంభించడానికి అవసరమైన ఫుడ్ సైన్స్, పోషకాహారం, ప్యాకేజింగ్, బ్రాండింగ్, డిజిటల్ మార్కెటింగ్, అకౌంటింగ్ వంటి సామర్థ్యాల్ని కలిపి నేర్పించే సమగ్ర చదువు ఎక్కడ ఉంది?

 కాబట్టి, ప్రతి జీవనోపాధికి అవసరమైన పరిజ్ఞానం, కమ్యూనికేషన్, డిజిటల్ సామర్థ్యం, సమస్య పరిష్కారం వంటి సామాన్య నైపుణ్యాలను మేళవించి ఒక 'జాతీయ జీవనోపాధి సామర్థ్యాల పటం' తయారు చేయాలి.

3. సిలబస్ మార్పు కాదు, సమూల ప్రక్షాళన

విద్యారంగంలో నిజమైన మార్పు రావాలంటే కేవలం కొత్త పుస్తకాలను ముద్రించడం సరిపోదు.

 పిల్లలకు ప్రాథమిక పాఠశాల స్థాయి నుంచే వ్యవసాయం, తయారీ, ఆహారం, నిర్మాణం, కళలు, మీడియా, ఆరోగ్యం, వ్యాపారం, సాంకేతిక వంటి మానవ కార్యకలాపాల ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేయాలి.

 ఉన్నత పాఠశాలకు వచ్చేసరికి తమకు ఆసక్తి ఉన్న మార్గాలను ఎంచుకుని ప్రాజెక్టులు చేసేలా చూడాలి. అప్పుడే విద్యార్థి ఉద్యోగమా, స్వయం ఉపాధా, కుటుంబ వ్యాపారాన్ని అభివృద్ధి చేయడమా, లేదా సొంతంగా సంస్థను ప్రారంభించడమా అనేది స్పష్టంగా నిర్ణయించుకోగలుగుతాడు.

చివరగా ఒక్క మాట…

భారతీయ విద్య ఒకవైపు ఐఐటీలు, అంతర్జాతీయ ర్యాంకింగ్స్ ద్వారా ప్రపంచ స్థాయి శిఖరాలను అధిరోహిస్తూనే, మరోవైపు అట్టడుగు స్థాయి వాస్తవ జీవనోపాధులకు అద్దం పట్టేలా రూపాంతరం చెందాలి. ఉపాధి కోసం చదువుల వెਿੱకిలకట్టెక్కకుండా, ఉపాధి ఎక్కడుందో గుర్తించి దానికి తగినట్లుగా విద్యను సాగించినప్పుడే దేశ యువత నిజమైన శక్తిగా మారుతుంది.