కిన్షిప్ కేర్: రక్త సంబంధాల నుంచి ఆప్యాయతానుబంధాల వరకు (భారతీయ సనాతన ధర్మం మరియు వేద సంప్రదాయం)
కిన్షిప్ కేర్: రక్త సంబంధాల నుంచి ఆప్యాయతానుబంధాల వరకు (భారతీయ సనాతన ధర్మం మరియు వేద సంప్రదాయం)
పాశ్చాత్య దేశాలలో విరివిగా వినిపించే 'కిన్షిప్ కేర్' (Kinship Care) భావన మన తెలుగు రాష్ట్రాల కుటుంబ వ్యవస్థకు ఎంతమాత్రం కొత్తది కాకపోవడమే కాదు; దీని వేర్లు నేరుగా మన భారతీయ పురాతన వేద సంప్రదాయాలు, ఇతిహాసాలు మరియు సనాతన ధర్మంలో బలంగా నాటుకుని ఉన్నాయి. కాకపోతే, దీనికి మనం ఆధునిక కాలంలో ఆంగ్ల పేరు పెట్టుకున్నా, మన సంస్కృతిలో దీనిని తరతరాలుగా 'బాధ్యతతో కూడిన ఆత్మీయ పెంపకం' లేదా 'కుటుంబ ధర్మం' గా ఆచరిస్తూనే ఉన్నాం.
తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను పోషించలేని లేదా సంరక్షించలేని అనివార్య పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు, ఆ కుటుంబానికి అండగా నిలిచి పిల్లల బాధ్యతను బంధువులు లేదా అత్యంత సన్నిహితులు తీసుకోవడమే కిన్షిప్ కేర్.
భారతీయ వేదాలు, పురాణాలలో కిన్షిప్ కేర్ మూలాలు
మన ప్రాచీన సంప్రదాయాలలో 'కుటుంబం' లేదా 'సమాజం' అంటే కేవలం తల్లిదండ్రులు-పిల్లలు మాత్రమే కాదు, విస్తృతమైన బంధువర్గం (Extended Family) మొత్తం ఒకే కుటుంబంగా భావించేవారు. దీనికి మన ఇతిహాసాలలో అనేక నిదర్శనాలున్నాయి:
1. రామాయణంలో కిన్షిప్ కేర్:
మహాభారత, రామాయణ కాలాల నాడే ఈ వ్యవస్థ అద్భుతంగా అమలైంది. శ్రీరామచంద్రుడు అడవులకు వెళ్లినప్పుడు, మరియు సీతాదేవి అజ్ఞాతవాసంలో ఉన్నప్పుడు వారి కవల పిల్లలైన లవ-కుశుల సంరక్షణ, విద్యాబుద్ధులు గురుకులంలో మరియు వాల్మీకి మహర్షి ఆశ్రమంలో (ఒక రకమైన సామాజిక-బంధుత్వ సంరక్షణలో) జరిగాయి. అలాగే భరతుడు తల్లి కైకేయి తప్పు చేసినా, తన బాధ్యతలను ధర్మబద్ధంగా నిర్వర్తించాడు.
2. మహాభారతంలో కురు వంశ సంరక్షణ:
పాండురాజు, మద్రరాజ పుత్రిక అయిన మాద్రి మరణించిన తర్వాత, వారి పిల్లలైన నకుల సహదేవులతో పాటు యుధిಷ್ಠిరుడు, భీమ, అర్జునులను కుంతిదేవి తన సొంత బిడ్డల్లే సమానంగా పెంచింది. ఎటువంటి బేధభావం లేకుండా తల్లి లేని పిల్లలకు మేనత్త లేదా పెంపుడు తల్లిగా కుంతి చూపిన వాత్సల్యం కిన్షిప్ కేర్కు అసలైన భారతీయ రూపం. అలాగే అజ్ఞాతవాసంలో ఉన్నప్పుడు పాండవులు తమ గుర్తింపును దాచిపెట్టి ఇతరుల రక్షణలో, బాధ్యతాయుతమైన వాతావరణంలో జీవించడం మన సంప్రదాయంలోని అనుసరణీయతను తెలుపుతుంది.
3. వేద కాలపు 'వసుధైక కుటుంబకం' మరియు గోత్ర వ్యవస్థ:
మన వేదాలు "వసుధైక కుటుంబకం" (ప్రపంచమంతా ఒకే కుటుంబం) అనే ఉదాత్త భావనను నేర్పాయి. రక్త సంబంధం లేకపోయినా గురుకులాలు, ఆశ్రమాల ద్వారా సమాజమే పిల్లలను తన బిడ్డలుగా చూసుకునేది. ఒక కుటుంబంలో అనుకోని ఆపద వస్తే, మిగతా బంధువులు వచ్చి పిల్లల బాధ్యతను తీసుకోవడం అనేది మన సంప్రదాయంలో 'ధర్మం'గా చెప్పబడింది.
మన సంస్కృతిలో కిన్షిప్ కేర్ వేర్లు (తెలుగు నేల మీద)
బ్రిటన్కు చెందిన రెవరెండ్ పాల్ తన మిత్రురాలి కూతురు సిడ్నీని తన సొంత బిడ్డలా పెంచుకుంటున్న ఉదంతం చూస్తే, ఇది కేవలం ఆధునిక చట్టపరమైన బాధ్యత కాదని, మన పురాతన మానవత్వానికి సంబంధించిన అంశం అని అర్థమవుతుంది.
మన తెలుగు సంస్కృతిలో అన్నాచెల్లెళ్లు, అక్కతమ్ముళ్లు, లేదా బావమరిది కుటుంబంలో ఏదైనా అనుకోని ప్రమాదం జరిగితే, "పిల్లలను మా దగ్గరికి పంపండి, మేము చూసుకుంటాం" అని గుండెలకు హత్తుకోవడం మన ఇళ్లలో నిత్యం చూసేదే. అమ్మమ్మ, తాతయ్యలు, పిన్ని, బాబాయ్, మేనమామ లేదా అత్యంత ఆప్తమిత్రులు ముందుకు వచ్చి పిల్లలను తమ సొంత బిడ్డల్లా సాకడం మన ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థలో సహజంగా జరిగే ప్రక్రియ.
ఈ పెంపకం ఎందుకు అంత ముఖ్యం?
తల్లిదండ్రుల లోటును ఏదీ భర్తీ చేయలేనప్పటికీ, అభం శుభం తెలియని పిల్లలు తల్లిదండ్రులకు దూరమైనప్పుడు వారు తీవ్రమైన మానసిక వేదనకు గురవుతారు. అలాంటి సమయంలో:
పరిచయమున్న వాతావరణం: పిల్లలను అనాథాశ్రమాలకు లేదా పూర్తిగా కొత్త ప్రదేశాలకు పంపకుండా, తమకు ముందే తెలిసిన అమ్మమ్మ, తాతయ్యల దగ్గరో లేక ఇష్టమైన బంధువుల ఇళ్లలో ఉంచడం వల్ల వారికి భద్రతా భావం కలుగుతుంది.
మూలాలతో అనుబంధం: పిల్లలు తమ సొంత ఊరు, బంధువులు, సంస్కృతికి దూరంగా కాకుండా, తమవారి మధ్యే ఎదుగుతారు.
మానసిక స్థైర్యం: "మాకోసం మా వాళ్లు ఉన్నారు" అనే నమ్మకం పిల్లల్లో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతుంది.
కాలానికి తగిన మార్పు - వ్యవస్థీకృత మద్దతు
గతంలో మన సమాజంలో ఈ బాధ్యతను ఎవరికి వారు స్వచ్ఛందంగా, పెద్దల మాట మీద లేదా కుటుంబ ధర్మం కోసం భుజాన వేసుకునేవారు. కానీ నేటి ఆధునిక ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో, ఉద్యోగ రీత్యా వేర్వేరు ప్రాంతాలలో ఉంటున్నప్పుడు ఇటువంటి సంక్షోభాలు వస్తే కేవలం కుటుంబం మీద మాత్రమే భారం పడకుండా, ప్రభుత్వాలు మరియు స్వచ్ఛంద సంస్థలు వీరికి చట్టపరమైన, ఆర్థికపరమైన సలహాలు, మానసిక కౌన్సిలింగ్ అందిస్తున్నాయి.
ముగింపు
కుటుంబం అంటే కేవలం జన్మనిచ్చిన రక్తసంబంధం మాత్రమే కాదు; ఆపద వచ్చినప్పుడు చేయిపట్టి నడిపించే ఆప్యాయత. మన వేదాలు నేర్పిన ధర్మం కూడా ఇదే. నేటి సమాజంలో ఒంటరి తల్లిదండ్రులుగా మారుతున్న కుటుంబాలకు, సంక్షోభంలో చిక్కుకున్న చిన్నారులకు ఈ తరహా ఆత్మీయ పెంపకం మన ప్రాచీన సంస్కృతి అందించిన సురక్షితమైన కవచంలా నిలుస్తుంది. మన సంప్రదాయంలోని ఈ గొప్ప విలువను మరింత విస్తృతం చేయాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.
Comments
Post a Comment